“ไอ้…พวก…เวร…ตะ…ไล…” หยานเสวี่ยพูดออกมาอย่างช้าๆแต่เย็นยะเยียบก่อนจะส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาเฉิน นเฉียง -เฉินเฉียง ไอ้เวรตะไลพวกนี้อย่าให้มันอยู่ดีได้สักคนเดียว ปล่อยให้พวกมันตายซะให้หมด-
ด้วยการที่หยานเสวี่ยนั้นมีนิสัยรักจริงแค้นจริง เมื่อได้เห็นเม่ยซินพ่ายแพ้ไปโดยคนที่ไร้คุณค่าในสายตาเธอ เป็นธรรมดาที่เธอนั้นจะสูญเสียความอดกลั้นไว้ได้
เฉินเฉียงเองแม้จะต้องการจะปลอบใจเธอแต่เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี
เมื่อเห็นว่าหยานเสวี่ยได้เอ่ยออกมาซึ่งวิธีการระบายแค้น แน่นอนว่านอกจากหยานเสวี่ย และเขา จะไม่มีใครได้ก้า าวออกไปจากลานประลองแห่งนี้แล้วเป็นผู้สอบผ่านการคัดเลือกศิษย์ของสำนักเต๋าใต้บาดาลในครั้งนี้ ต่อให้เขาจะทำให ห้หยุนอ่าวและคนอื่นๆต้องรู้สึกนึกสงสัยว่าเขาเป็นคนกระทำก็ตาม
นั่นก็เพราะเขานั้นได้เอ่ยคำมั่นกับหยานเสวี่ยว่าเม่ยซินนั้นต้องสอบผ่าน
แต่เขาก็ทำพลาดปล่อยให้เม่ยซินตกไป
หากเขาไม่ลงมือเองล่ะก็ เขาคงไม่อาจจะทัดทานหยานเสวี่ยได้อีกเป็นแน่
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงก็แสดงออกมาด้วยท่าทางฉุนเฉียว
-ดี หยานเสวี่ย จะไม่มีใครที่ได้ผ่านการสอบนี้ได้อีก ดูข้านะ-
