หลังจากพูดผ่านเสียงทางจิตวิญญาณกับหยานเสวี่ยไปแล้ว เฉินเฉียงก็ปลดปล่อยกระแสจิตอันทรงพลังกระจายออกไปในทุกท ทิศทุกทาง
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงนั้นจะโกรธ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเสียสติ สิ่งที่เขาทำนั้นเป็นเพียงการโจมตีเตาปรุงยาของผู้เข ข้าสองคนอื่นโดยไม่ได้ยุ่มย่ามตัวผู้สอบแต่อย่างใด
แต่นี่ก็เพียงพอที่จะทำให้กำแพงลานประลองบังเกิดรอยร้าวขึ้นมา นี่ทำให้ทุกคนที่กำลังมองการประลองอยู่นี้ต่าง ก็นิ่งอึ้งไปในทันที
“…..ใคร ใครหน้าไหนที่มันกล้าทำเช่นนี้”
เสียงคำรามลั่นดังระงมอยู่ภายในลานประลอง เกือบทุกคนต่างก็มองไปมาเพื่อหาตัวการ
แต่เมื่อได้เห็นท่าท่างโกรธเกรี้ยวของแต่ละคน พวกเขาเหล่านั้นกลับรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ดีดี
ข้าไม่ใช่คนเดียวที่ตก
เกือบทุกคนนั้นตก นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับพวกเขา
หลังจากนั้นไม่นาน กำแพงลานประลองก็ได้ถูกเปิดออก หยุนอ่าวได้มองไปที่ผู้คุมสอบที่มีน่าตาที่แตกตื่น แต่เขา นั้นกลับพูดออกมาราวกับไม่ใช่เรื่องที่มันน่าใส่ใจแต่อย่างใด “มันเป็นเรื่องปกติน่า”
“การรับสมัครศิษย์แผนกปรุงยาในแต่ละปีนั้น มีคนผ่านไม่ถึงห้าสิบคนหรอกนะ”
