“เพียงแต่ว่าในครั้งนี้มันแย่ที่สุดเพียงเท่านั้น เพราะมีผู้ผ่านการคัดเลือกเพียงสองคน”
เมื่อพูดจบ หยุนอ่าวก็ได้มองไปที่เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยแล้วพูดออกมา “ดังเช่นที่ผู้อาวุโสตงพูดไว้ก่อนหน้า านี้ พวกเจ้าทั้งสองเองก็มารายงานตัวที่นี่ในอีกห้าวันให้หลัง ที่เหลือข้าคงไม่ต้องพูดอะไรอีก ส่วนคนที่เหลือ อก็รอไปก่อนแล้วกัน”
เม่ยซินที่โศกเศร้าได้เดินไปหาหยานเสวี่ยอย่างช้าๆพร้อมใบหน้าที่มีน้ำตานองแล้วพูดออกมา “พี่หยานเสวี่ย ข้า พลาดไปจริงๆ ข้านี่ใช้ไม่ได้เลยเนอะ”
หยานเสวี่ยกอดเม่ยซินเอาไว้ด้วยความรักใคร่เอ็นดูก่อนจะกระซิบออกมา “เรื่องนี้มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าพูดเลย ความ มสามารถของเจ้านั้นสูงล้ำจริงๆ แต่เจ้าก็เห็นแล้วนี่ว่าคนอีกหมื่นคนนั้นไม่มีใครเลยที่สอบผ่านน่ะ”
“แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้สอบผ่าน แต่ฝีมือของเจ้านั้นก็ไม่ได้ถือว่าด้อยแต่อย่างใดนา”
“นั่นสิ พี่สาวพูดถูกแล้ว” เม่ยซินปาดน้ำตาของตนก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “อย่างน้อยๆหลังจากการไปเยี่ยมชมวิห หารศักดิ์สิทธิ์แล้วข้าจะได้กลับไปยังเมืองส่วนนอกเพื่อที่จะอยู่กับพี่เจิ้งยี่ที่หอการค้าของเขา”
