หยานเสวี่ยที่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา “เม่ยซิน เจ้านั้นยังคิดไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์อีกเหรอ ไปคนเดียวม มันจะอันตรายเอานา”
“ไม่หรอก พี่หยานเสวี่ย ที่นั่นมันคือวิหารศักดิ์สิทธิ์เลยนะ”
“ที่นั่นคือตัวตนที่สูงส่งของโลกปีศาจของพวกเรา แล้วข้าจะไปพบเจออันตรายได้ยังไง”
เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นยินดีของเม่ยซินแล้ว หยานเสวี่ยเองก็รู้ดีว่าต่อให้ตนบอกความจริงเกี่ยววิหารศักดิ์สิท ทธิ์ไปมันก็คงเท่านั้น เม่ยซินไม่มีทางเชื่อคำพูดของเธอเป็นแน่
นั่นก็เพราะวิหารศักดิ์สิทธิ์คือตัวตนที่สูงสุดในสายตาของผู้คนบนโลกปีศาจ
หากว่าหยานเสวี่ยบอกความจริงไปแล้ว ไม่เพียงแค่เธอไม่เชื่อ นั่นอาจจะทำให้เกิดความหมางใจขึ้นได้เลยทีเดียว
หยานเสวี่ยจึงไม่มีทางเลือกทำเพียงเงียบปากไว้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปหาเฉินเฉียง
เมื่อเห็นท่าทางของหยานเสวี่ยในตอนนี้ เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ในทันใด ก่อนที่เขาจะส่งสายตาที่อบอุ่นให้กับหยา านเสวี่ยแล้วหันไปพูดกับเม่ยซิน “นั่นสิเนาะ ทำไมเราต้องพลาดโอกาสที่หายากเช่นการเข้าไปเยี่ยมชนวิหารศักดิ์สิ ทธิ์กันล่ะ”
