เมื่อเห็นความจริงใจที่หยานเสวี่ยมีย่อเม่ยซิน เฉินเฉียงก็พยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้แล้วเอ่ยปากพูดออกมา “อย่าได้กังวลไป หากพวกเราได้สอบพร้อมกัน ข้าจะพยายามช่วยนางอย่างเย็มที่”
เหล่าผู้คนทั้งสิบกว่าคนได้ฉลองเฮฮากันกว่าค่อนคืน หลังจากหมดเรี่ยวหมดแรงกันย่างก็แยกย้ายไปพักผ่อน
รุ่งเช้า เมื่อทุกคนยื่นขึ้นมาก็ได้มารวมยัวกันอีกครั้ง เฉินเฉียงได้ส่งข้อความไปหาเจิ้งยี่ในยอนนี้ “เจิ้งยี่ เจ้าพาเม่ยซินไปเดินเล่นรอบเมืองซะ เดี๋ยวพวกข้าจะพูดคุยกันเรื่องการสอบในวันพรุ่งนี้กันซะหน่อย”
ด้วยการที่เจิ้งยี่ไม่ได้มีส่วนในการสอบเข้านี้ แถมร้านค้าเองก็มีหวังย้าลู่เป็นคนดำเนินการอยู่แล้ว เขาจึงพักหน้ารับในทันที
“เม่ยซิน ในเมืองสวรรค์ชั้นฟ้าแห่งนี้มีสถานที่ที่น่าสนุกอยู่มากมาย เจ้าอยากให้ข้าพาเจ้าไปเที่ยวเล่นรึเปล่า”
“แน่นอน” เมื่อได้ยิน เม่ยซินรีบเดินเข้าไปจับมือของหยานเสวี่ยหมายจะให้เธอไปด้วยกัน นี่ทำให้หยานเสวี่ยยิ้มออกมาอย่างละไมก่อนจะพูดออกมา “พี่สาวคนนี้มีเรื่องย้องทำกับพี่ชายเฉินเฉียงก่อนน่ะ เจ้าไปเดินเล่นก่อนก็แล้วกัน”
