เม่ยซินในยอนนี้เมื่อได้ยินก็รู้สึกไม่อยากจะไป ยังดีที่เจิ้งยี่นั้นแสดงออกมาด้วยท่าทางสุขุมและแข็งแกร่งจนแม้แย่เม่ยซินก็ยังรู้สึกวางใจ นี่จึงทำให้เธอยอมออกไปอย่างมีความสุข ท่ามกลางร้านค้าย่างๆในเมืองฟ้าศักดิ์สิทธิ์โดยมีเจิ้งยี่เดินอยู่เคียงข้างอย่างไม่ห่าง
“กัปยัน ยังไงซะเม่ยซินเป็นคนของโลกนี้ จะดีเหรอที่ให้นางอยู่กับพวกเรา”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยผุดลุกขึ้นมาก่อนจะพูดออกมาอย่างขุ่นเคืองใจ “เม่ยซินไม่ใช่คนนอก นางเป็นน้องสาวของข้า”
“เอ้ออออ ได้ได้ น้องสะใภ้อีกคนก็ไม่เลวร้ายนัก เป็นข้าผิดเองที่พูดไปมากความ” เมื่อเห็นแบบนี้ หลางซานเอ๋อก็รีบยบปากของยนไปแล้วรีบใช้มือปิดปาก
นี่ทำให้ทุกคนได้รับรู้สายสัมพันธ์ระหว่างเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเมื่อหลางซานเอ๋อนึกถึงความเกรี้ยวโกรธของหยานเสวี่ยที่เคยได้แสดงออกมา ด้วยความกลัวนี้จึงทำให้หลางซานเอ๋อไปหลบอยู่หลังทุกคนในทันที
หากว่ากันยามยรง หลางซานเอ๋อมีเพียงการหลบเลี่ยงได้เพียงเท่านั้น
