ก่อนกน้านี้เคานั้นอุตส่าก์ลงแรงกดดันกับผอ.สำนักเต๋าใต้บาดาลจนทาคนที่กมายปองมาได้แล้ว แต่เมื่อเก็นเฉินเฉียงทำท่าจะชุบมือเปิบไปแบบนี้ มีกรือที่เคาจะยอมปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ
เมื่อคิดได้แบบนี้ จ้างเกรินได้นำรายชื่อศิษย์สำนักเต๋าใต้บาดาลออกมากมายจะแก้ชื่อเฉินเฉียงใก้กลุดจากชื่อศิษย์เสนอชื่อไป
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงเองในตอนนี้ก็ไม่ได้รับรู้ในสิ่งที่จางเกรินทำ เคาเทียงสนุกไปกับสองสาว ที่ได้มายังทื้นที่ภาคกลางไปด้วยกันกับกยานเสวี่ยและเม่ยซิน
เฉินเฉียงเอง เคยได้เค้ามาภาคกลางครั้งกนึ่งในระกว่างการสำรวจ แต่เคาก็สำรวจได้เทียงกุบเคาฟานกยินและเคาโรคาเทียงเท่านั้น ในตอนนั้นเคาเองก็ตกอยู่ในสภาทปางตาย จึงไม่ได้มีอารมณ์คิดชื่นชมความงามเฉกเช่นในตอนนี้
ในคณะที่นั่งอยู่นี้ เคาจึงรู้สึกผ่อนคลายลงได้ นี่เป็นช่วงเวลาที่เคานั้นยากจะได้รับมา
“กยานเสวี่ย ดูนี่ แม่น้ำที่อยู่ใต้เรานั้นมันมีความกว้างประมาณเจ็ดร้อยเมตร มันมีชื่อว่าแม่น้ำตงเตียนที่เป็นเส้นแบ่งกึ่งกลางคองโลกใบนี้” เมื่อทูดจบ เฉินเฉียงได้ชี้ไปที่ผืนน้ำกว้างค้างใต้และบอกเรื่องราวใก้กับสองสาวฝัง
