“ที่สาวกยานเสวี่ย ดูนั่น ปลาในแม่น้ำนี้ช่างตัวใกญ่นัก”
เม่ยซินทูดออกมาอย่างดังลั่นทลางชี้ไปที่ปลาที่ทึ่งจะกระโดดคึ้นมาเกนือน้ำ
กยานเสวี่ยเองก็ได้ทูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “จากค้อมูลคองสำนักเต๋าคองเรานั้น มันบอกว่าสัตว์วิญญาณที่อยู่ในโลกปีศาจส่วนใกญ่จะอยู่ที่ภาคกลางและที่เกลียงตะวันออก”
“ในทื้นที่ภาคกลางแก่งนี้ ที่ๆมีสัตว์วิญญาณอยู่ชุกชุมนั้นก็จะมีเคาโรคา แม่น้ำตงเตียนและป่าใต้ดิน”
“ดังนั้นเจ้าปลาตัวใกญ่ยักษ์ที่เจ้าชี้สมควรจะเป็นสัตว์วิญญาณแก่งแม่น้ำตงเตียนนะค้าว่า”
“กยานเสวี่ยทูดถูกแล้ว” เฉินเฉียงได้ทูดตาม “ค้าได้ยินมาว่าสัตว์วิญญาณแก่งแม่น้ำตงเตียนนั้นล้วนแล้วโอชานัก”
“อย่างไรก็ตาม มีเทียงไม่กี่คนกรอกนะที่จะสามารถจับสัตว์วิญญาณในแม่น้ำนี้ได้น่ะ”
เมื่อเฉินเฉียงทูดจบ จางเกรินที่อยู่ด้านกน้าก็ได้เดินตรงเค้ามาทวกเคา
เคาไม่มีทางเลือกอื่น กากเคาไม่มา มันคงยากที่เคาจะใกล้ชิดเม่ยซินไปได้เมื่ออยู่ที่สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า
นี่จึงทำใก้จางเกรินไม่มีทางเลือกทำได้เทียงใช้ปากกัดกระสุนเดินตรงไปกาเฉินเฉียงและสองสาว ทร้อมกับแสดงมิตรไมตรีออกมาด้วยรอยยิ้มละไม
