“ทุกคนฟังให้ดี ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พวกเราหาหมู่บ้านพักกันสักคืนหนึ่ง หลังจากนั้นพรุ่งนี้เข้าพวกเราจะเดินทาง งต่อ”
เมื่อจางเหรินพูดจบ นกยักษ์สองตัวก็ค่อยๆร่อนลงบนหมู่บ้านล้างที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกัน
ในระหว่างนี้ เฉินเฉียงได้บอกหยานเสวี่ยทุกสิ่งที่เขาได้รับรู้ในแผนการของจางเหรินและเจิ้งเหวิน
“รน หา ที่ ตาย”
หยานเสวี่ยโกรธสุดขีดเมื่อได้ยิน เธอโกรธจนราวกับมีหมอกไอเดือดพวยพุ่งรอบตัวเธอ แม้แต่เม่ยซินที่อยู่ข้างๆก็ อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกเมื่อเห็น
“พี่สาวหยานเสวี่ย พี่เป็นอะไรน่ะ”
หยานเสวี่ยได้หันไปมองก่อนจะคล้องแขนเม่ยซินด้วยความรักใคร่เอ็นดู “ไม่มีอะไรหรอก เม่ยซิน วันนี้เจ้าก็นอนข้า างข้าก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะดูแลเจ้าเอง”
“ค่ะ พี่หยานเอ็นดูข้านัก” เม่ยซินตอบพลางออดอ้อนที่จะหมุนหน้าผากของตนลงบนหน้าอกของหยานเสวี่ย พร้อมกับป ปิดตาเพื่อรับสัมผัสไออุ่นแห่งความเอ็นดู
ถึงแม้หยานเสวี่ยจะประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเห็นหยานเสวี่ยคิดจะปกป้องเม่ยซิน แต่นี่ก็อดที่จะทำให้เขามีความสุข แทนเธอเสียมิได้
