ในความคิดของเฉินเฉียงนั้น ตัวตนของหยานเสวี่ยนั้นไม่ได้ต่างไปจากหุ่นยนต์ที่ไร้อารมณ์ ความรู้สึก ไม่ยิ้ม ไม่ สนใจสิ่งใดนอกจากจะทำภารกิจให้เสร็จสิ้น
กระนั้น นับแต่ที่เธอเข้ามาในโลกปีศาจ หยานเสวี่ยนั้นดูราวกับเป็นเด็กผู้หญิงที่มีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณมากขึ นไปทุกขณะ
เป็นไปได้ว่าด้วยสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ไม่ก็เป็นเพราะพวกเขาทั้งสองได้เปิดใจเข้าหากัน เลยทำให้หยานเสวี่ยมีอ อารมณ์ความรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ และนี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเธอ
ด้วยอายุของเธอแล้ว เธอสมควรจะมีชีวิตที่มีความสุขเช่นนี้ และในตอนนี้ด้วยการที่เธอได้สนิทชิดใกล้กับเม่ยซ ซินมากขึ้น มันทำให้เธอสามารถยิ้มกว้างได้โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำกระมัง
และในตอนนี้ เมื่อมีใครบางคนคิดจะมาทำลายความสุขของนางในดวงใจ มีหรือที่เฉินเฉียงจะปล่อยผ่าน
-หยานเสวี่ย ไม่ต้องกังวลนะ มีข้าอยู่ที่นี่จะไม่มีผู้ใดรังแกเจ้าได้-
หลังจากส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปแล้ว เฉินเฉียงก็ยิ้มให้หยานเสวี่ย
หยานเสวี่ยก็ยิ้มหวานตอบในทันที
กับขุนพลตัวน้อยๆที่อยู่ในระดับขั้นกลาง กับคนเหล่านี้มันง่ายที่เขาจะฆ่าเสียให้พ้นๆ
