อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่หยานเสวี่ยเป็นผู้หญิงที่เขารัก เฉินเฉียงย่อมทำทุกอย่างได้เพื่อให้เธอมีความสุข
หลังจากทุกคนลงจากนกยักษ์แล้ว พวกเขาก็ได้พบสถานที่ที่พอจะพักได้ ไม่นาน ลู่คงก็เดินไปหาเฉินเฉียงและสองสา าวงาม
“หยานเสวี่ย เม่ยซิน โปรดมากับข้าสักครู่” ลู่คงได้พูดออกมาตรงๆ
“ฮื้ม” หยานเสวี่ยได้หันหน้าไปมองพร้อมกับสายตาที่เย็นยะเยียบไปยังลู่คง
เมื่อถูกมองด้วยสายตานี้ ลู่คงรู้สึกราวกับร่วงหล่นลงไปในหลุมน้ำแข็งจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ
เฉินเฉียงได้จับมือหยานเสวี่ยเบาๆแล้วพูดออกมา “หยานเสวี่ย ในเมื่อผู้แทนต้องการพูดกับเจ้าก็ไปเถอะนะ”
หยานเสวี่ยได้หันไปมองเฉินเฉียงราวกับไม่พึงพอใจ แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มกว้างในแววตาของเขา เธอก็รีบพยักหน้ า ก่อนจะจูงเม่ยซินเดินตรงไปที่กองไฟ
ที่กองไฟ ไหไวน์สองไหได้ถูกตั้งเอาไว้พร้อมเนื้อเสียบไม่ย่างที่ตั้งย่างตรงหน้าจางเหรินและเจิ้งเหวิน ทั้งสอ องกำลังหมุนวนเนื้อตรงหน้าให้สุกกำลังดีพร้อมส่งกลิ่นหอมละมุนไปทั่ว
