ในตอนนี้เมื่อศิษย์สำนักเต๋าใต้บาดาลทั้งสิบแปดคน พร้อมกับเม่ยซินที่จางเหรินหมายตาไว้ได้ขึ้นไปบนหลังนกย ยักษ์จนหมดสิ้น ทุกอย่างก็ได้จบเรื่องลง
“ผอ.ฉี ข้าทำหน้าที่เสร็จแล้ว ขอตัวก่อน”
เมื่อพูดจบ จางเหรินและลู่คงได้ปีนป่ายขึ้นหลังนกยักษ์ ก่อนจะบังคับให้มันบินขึ้นไปบนอากาศช้าๆ แล้วพุ่งตรง งไปยังพื้นที่ภาคกลาง
นกยักษ์ที่เฉินเฉียงนั่งโดยสารอยู่กับหยานเสวี่ยและเม่ยซินนั้นตัวใหญ่กว่านกยักษ์ที่เขาเคยได้พบเจอในเ เขตแดนจักรพรรดิซะอีก
นกยักษ์ตนนี้สมควรจะเป็นสัตว์ประหลาดประเภทบินที่ดุร้ายบนโลกของเขา
อย่างไรก็ตาม สัตว์ประหลาดที่ดุร้ายนั้น ในโลกปีศาจแห่งนี้กลับสามารถชุบเลี้ยงมันจนสามารถยอมให้มันเป็นสัตว์โดย ยสารได้เสียอย่างนั้น
แถมเจ้าตัวนี้ยังตัวใหญ่กว่านกยักษ์ที่เขาได้พบเจอ มันสามารถพาคนไปได้ร่วมร้อยกว่าคนเสียอีก
นอกจากมันจะสามารถบินได้อย่างราบรื่นแล้ว นกยักษ์ตัวนี้ยังไม่ได้บินเชื่องช้าแต่อย่างใด ด้วยความเร็วของมันนั นทำให้ใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็เข้าสู่พื้นที่ภาคกลางแล้ว
นกยักษ์ทั้งสองบินเคียงคู่กันไปจนทำให้ศิษย์ทั้งสองสำนักสามารถมองเห็นหน้ากันได้อย่างชัดเจน
