แต่ในตอนนี้ ความปฏิปักษ์ของทั้งสองสำนักนั้นราวกับจะถูกทิ้งไว้แต่หนหลัง
นี่เป็นเพราะพวกเขารู้ดีว่าหากพวกเขาได้มีโอกาสเข้าร่วมกับสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า พวกเขาย่อมกลายเป็นศิษย์ร่วม มสำนัก หากผิดพลาด พวกเขาก็จะไม่มีวันได้พบเจอกันอีก
นี่ทำให้ศิษย์ทั้งสองสำนักที่อยู่บนนกยักษ์ทั้งสองนั้นทำก็เพียงการสบตาและยิ้มกริ่มให้กันเท่านั้น และได้หล ลงลืมสิ่งที่ได้ขัดแย้งมากันจนหมดสิ้น
ผอ. ผู้อาวุโส และศิษย์สำนัก ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นสถานะที่ไม่ได้ติดตัวพวกเขาไปยังภาคกลางหรือช่วยพวกเขาในก การสอบคัดเลือกเข้าสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าแต่อย่างใด
หลังจากมองนกยักษ์บินลาลับฟ้าไป ผอ.ฉีในตอนนี้ทำได้เพียงถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างยาว “ไอ๊หยา……….. ข้าล่ะ สงสัยนักว่าปีนี้จะมีผู้สำเร็จได้สักเท่าใดกัน”
หลิวฉิงหยุนที่เห็นก็อดจะพูดพึมพำออกมาไม่ได้ “ไม่ว่ายังไงก็ตาม หากเฉินเฉียงสำเร็จได้ด้วยดี ไอ้แก่ผู้นี้ ก็พอใจแล้ว”
ในตอนที่นกยักษ์บินขึ้นฟ้า หลิวฉิงหยุนก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น
เป็นตอนนั้นที่เขาได้ยินเสียงของเฉินเฉียงขึ้นในหัว
