“อย่าได้กังวล ท่านผู้อาวุโสสูงสุดหลิว ข้าเป็นผู้ชายที่รักษาคำมั่นเพราะไม่อยากกลืนเข็มพันเล่มน่ะ”
“หากข้าได้เข้าสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าเมื่อไหร่ ข้าย่อมทำให้คำขอของท่านสมหวัง”
นี่คือเสียงผ่านจิตวิญญาณของเฉินเฉียง
ในโลกปีศาจนั้น มีเพียงผู้ที่มีระดับการบ่มเพาะระดับนายพลขั้นสูงขึ้นไปเท่านั้นจึงสามารถส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณได ด้
นี่หมายความว่าเฉินเฉียงในตอนนี้มีระดับการบ่มเพาะอยู่ในระดับนายพลเป็นอย่างน้อย มันเหนือล้ำกว่าผู้แทนของสำ ำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าซะอีก
หากมองเพียงจุดนี้ เฉินเฉียงนั้นก็เพียงพอที่จะเข้าไปในวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้เลยด้วยซ้ำ
เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยในตอนนี้นั่งด้วยท่าทางสุขุม ไม่ได้แสดงออกถึงความโศกเศร้าหรือยินดีแต่อย่างใด
อย่างไรก็ตาม ศิษย์สำนักเต๋าคนอื่นนั้นหาเป็นเช่นนั้นไม่
โดยเฉพาะกับเม่ยซินที่ยืนอยู่โดยมีทั้งสองคนเคียงข้าง ใบหน้าของเธอแสดงออกมาซึ่งความสุขอย่างไม่หยุดหย่อน
ในระหว่างที่เธอกำลังจับมือของหยานเสวี่ย เธอได้ชี้มืออีกข้างไปนู่นนี่อย่างไม่หยุดหย่อน
“ว้าว พี่สาวหยานเสวี่ย ดูนั่นสิ เมืองข้างล่างเล็กจิ๋วเดียวเอง”
