“พี่สาวหยานเสวี่ย นกตัวนี้ช่างบินได้รวดเร็วนัก ข้านี่ยื่นหน้าออกไปไม่ได้เลย”
เมื่อเห็นเม่ยซินที่ชวนคุยนู่นนี่ไม่หยุดหย่อน หยานเสวี่ยก็ทำได้เพียงมองไปยังเฉินเฉียงอย่างไม่พูดไม่จาและ เผยรอยยิ้มหวานชื่นออกมา
ด้วยรอยยิ้มของหยานเสวี่ยในตอนนี้ ผู้คนที่เห็นต่างก็หลงใหลได้ในทันที
พร้อมกับเม่ยซินที่สวยงามราวกับนางฟ้าตัวน้อยที่อยู่เคียงข้าง นี่ยิ่งทำให้ทุกคนมองได้ชนิดที่แทบจะไม่วางตา
ส่วนกับเฉินเฉียงที่ยังคงอยู่ข้างกายหยานเสวี่ยนั้น ย่อมตกเป็นเป้าแห่งความอิจฉาและริษยาของผู้คน
ด้วยกระแสจิตของเฉินเฉียงในตอนนี้ ย่อมรับรู้ได้ว่าผู้คนนั้นกำลังทำสิ่งใดอยู่บ้าง
แต่ด้วยการที่เฉินเฉียงไม่มีอารมณ์ที่จะใส่ใจคนพวกนี้ เขานั้นจึงได้หันไปจ้องมองจางเหรินและลู่คังที่อยู่ตรง งด้านหน้าแทน
ด้วยการที่ทั้งสองอยู่ในระดับนายพลขั้นกลาง จึงไม่อาจส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณได้
และนี่จึงทำให้ทั้งสองทำได้เพียงพูดคุยกัน แม้เสียงจะเบามาก แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นกระแสจิตของเฉินเฉียงไปได้
“ศิษย์พี่จาง นั่นไม่ดีนา อาจารย์บอกพวกเราไว้ว่าให้พวกเราพาศิษย์สำนักเต๋าพวกนี้ไปส่งในสองวัน”
