“ขอบคุณสำหรับคำเตือนของท่าน ท่านผู้อาวุโส พวกข้าจะจดจำใส่ใจในเรื่องนี้เอาไว้” เฉินเฉียงพูดออกมา ด้วยใจจริง และเดินตามหลิวฉิงหยุนไปยังสนามฝึกซ้อม
ทั่วทั้งสนามฝึกซ้อมในตอนนี้เต็มไปด้วยศิษย์ทั้งภายในและภายนอกอยู่ที่นี่
แน่นอนว่าศิษย์ภายนอกนั้นต่างก็รวมตัวกันอยู่ด้านนอกสนามฝึกซ้อมของแผนกวิชายุทธ ในขณะที่ศิษย์ภายใน นทั้งหมดยืนอยู่กลางสนาม
ตรงที่นั่งผู้ทรงเกียรติ ผอ.ฉีและหลิวฉิงหยุนพร้อมกับผู้อาวุโสของแต่ละแผนกประมาณยี่สิบกว่าคนต่าง ก็ยืนนิ่งพลางมองไปยังท้องฟ้า
ไม่นาน นกยักษ์สองตัวได้ลอยตัวอยู่เหนือฟากฟ้า บนหลังที่ใหญ่โตของพวกมันนี้มีผู้คนสิบกว่าคนได้ นั่งอยู่ก่อนแล้ว ในหมู่คนเหล่านี้ มีชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบเพียงสองคนเท่านั้น
เฉินเฉียงได้กวาดมองด้วยกระแสจิตของตน และทำให้เขาจดจำคนหนึ่งในนั้นได้ คนคนนี้เป็นคนจากสำนั กเต๋าดาวตก
หลังจากนกยักษ์ทั้งสองบินวนสนามประลองแห่งนี้อยู่สองรอบ ชายหนุ่มสองคนที่อยู่บนนักยักษ์ที่บินอย ยู่เหนือกว่าได้กระโดดลงมาและถลาร่อนลงไปบนที่นั่งผู้ทรงเกียรติ
ผอ.ฉี ได้โค้งคำนับ โดยมีผู้อาวุโสคนอื่นทำตามอย่างพร้อมเพรียง
