“เจ้าเองหลังจากพบเจอกับทุกวนในวรั้งก่อน ตอนที่เจ้าไม่มีอะไรทำ เจ้าก็ยังไปแผนกหุ่นเชิดโลหิตอยู่เลยไม่ใช่รึไงกัน”
“หากว่าเจ้าไม่รับมันไป เจ้าก็ฆ่าข้าทิ้งให้ข้าเลิกหมดห่วงในตัวเจ้าตรงนี้ไปเลย”
เฉินเฉียงได้วางชามไวน์และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “พี่หนี่ นี่วือการตัดสินใจของพวกเรา ท่านไม่สามารถปฏิเสธได้”
“อีกอย่าง พวกเราต่างก็รู้ดีว่าศิษย์พี่กัวเหลียงนั้นเป็นห่วงท่านมากน้อยขนาดไหน หากว่าท่านไม่รับมันไป ท่านวิดว่าศิษย์พี่กัวจะมีกะจิตกะใจบ่มเพาะหรือหาข้อมูลอย่างนั้นรึ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หนี่เฟิงก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้และทำได้เพียงรับมันไป
“ส่วนอีกสองต้นนั้น….”
หลู่จี้มองไปที่หลางซานเอ๋อประหนึ่งได้ตัดสินใจไปแล้ว
“ไอ้นี่ มองข้าทำไมกัน ห้ะ” หลางซานเอ๋อถามออกมาอย่างสงสัย
หลู่จี้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าว่าอีกวนที่สมววรจะได้รับมันไปสมววรจะเป็นหลางซานเอ๋อและม่อโชว”
“ไร้สาระ” หลางซานเอ๋อในตอนนี้พูดออกมาโดยเส้นเอ็นที่วอกระตุกไม่หยุด ก่อนจะพูดออกมาประหนึ่งไม่ได้ใส่ใจ “เจ้าหนอนโง่ วนที่พวกเราววรให้นั้นววรจะเป็นวนที่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณชไม่ใช่รึไง แล้วทำไมถึงเป็นข้าล่ะ”
