ู่ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ทำไมถึงไอแรงขนาดนั้นล่ะคะ?”
สายตาของเฝ่ยไป๋ลู่เฝ้าดูความเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ แล้วเธอก็ปกปิดความคิดลึก ๆ ในดวงตาของเธอด้วยสีหน้ากังวล “ฉันรู้เกี่ยวกับแพทย์แผนจีนนิดหน่อย ถ้าท่านผู้เฒ่ายังไอแบบนี้ต่อไปจะไม่ดีต่อสุขภาพ ถ้าคุณพอจะเชื่อใจฉัน ฉันจะตรวจชีพจรท่านผู้เฒ่าเพื่อดูอาการให้”
ซูม่านม่านกลัวจริง ๆ ว่าปู่จะเป็นอะไรไป ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความกังวล “ถ้างั้นรบกวนคุณแล้ว”
มือของปู่ซูเย็นยะเยือก ชีพจรอ่อนแรง เฝ่ยไป๋ลู่กดจุดไท่เยวียน*[1] ช่วยปรับพลังปราณภายในให้ไปในทางเดียวกัน จึงทำให้อาการไอของปู่ซูค่อย ๆ ลดลง และผิวของเขาก็กลับมาเป็นสีเนื้อตามปกติ
ซูม่านม่านรู้สึกโล่งใจ เธอมองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ ความระแวดระวังในดวงตากลายเป็นซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณมาก ช่วงนี้ปู่ไอหนักมาก ฉันไปหาหมอเพื่อซื้อยา แต่ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ค่อยดีนัก คุณรู้ไหมว่าปู่ของฉันเป็นอะไร?”
“หนังสือโบราณกล่าวไว้ว่า ความเย็น ความร้อน ความแห้ง ความชื้น ลม และไฟ ชี่ทั้งหก*[2] นี้ทำให้คนไอได้ อาการไอของท่านผู้เฒ่าไม่ใช่เพียงผลกระทบจากความเย็นรอบตัวเขาเท่านั้น”
เพราะในถิ่นทุรกันดารที่ไม่มีแม้แต่สถานที่กำบังลมได้ ผู้ที่ร่างกายอ่อนแอย่อมไม่สามารถทนต่อลมหนาวได้
เฝ่ยไป๋ลู่กล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่ามีภูมิต้านทานในร่างกายไม่ดี โดยปกติแล้วต้องใส่ใจในการปกป้องปอดจากเชื้อโรคภายนอก”
ซูม่านม่านฟังอย่างตั้งใจ แต่ปู่ซูกลับยิ้มอย่างเฉย
