“ฮึ่ม ไอ้หนู ไอ้แก่ผู้นี้ขอสัญญาณต่อหน้าศิษย์ทั้งสองสำนักว่าหากแกมีปัญญาสังหารศิษย์ข้า ไม่เพียงไอ้แก่ผู้นี้จะไม่สร้างความยากลำบากให้เจ้า ไอ้แก่ผู้นี้ยังมอบแก่นวิญญาณให้เจ้าอีกสองก้อนด้วยเลย”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจแล้วพูดออกมา “ฮ้า…. เท่านี้ข้าก็วางใจลงได้แล้ว อย่างๆน้อยๆก็ไม่ต้องกังวลใครบางคนมาแก้แค้นให้กับสถุลรุนชาติพรรค์เช่นนี้”
เมื่อพูดเจ็บ เฉินเฉียงไม่ได้ชายตาแลใบหน้าที่บูดบึ้งพร้อมระเบิดอารมณ์ของเฉิงยี่แต่อย่างใด เขาเพียงเดินตรงไปหาหยานเสวี่ยที่อุ้มเมิ่งน้อยไว้ด้วยอ้อมแขนของตนอย่างทะนุถนอม ก่อนเดินตรงขึ้นไปยังกลางสนาม
“พวกเจ้าพร้อมรึยัง”
เมื่อเห็นเฉินเฉียงและหลี่ฉิงต่างก็พยักหน้ารับในเวลาเดียวกัน ฉินหมิงก็ได้กางกำแพงพลังงานขึ้นรอบสนามต่อสู้อีกครั้ง โดยมีทั้งสองคนเป็นศูนย์กลาง
