คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้เพียงเหล่าศิษย์ภายในถึงกับไม่เป็น แม้แต่หลี่ฉิงเองก็ยังยากที่จะต้านทานได้
“เฉินเฉียง แกนี่ช่างพูดจาไร้สาระได้อย่างหน้าตาเฉยยิ่งนัก”
“หากแกเก่งจริง ก็มาฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง”
เฉินเฉียงได้ยกมือขึ้นมาห้ามปรามก่อนจะพูดออกมา “เอ้าเอ้า จะรีบร้อนด่วนตายไปทำไมกัน จะดีกว่านาหากเจ้าจะรอให้ข้าถามเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นก่อนน่ะ”
“ข้ายังจดจำได้เป็นอย่างดีถึงเรื่องราวที่เขาม่อกั๋นในวันนั้น”
“ในตอนนั้น ข้าเพียงป้องกันตัวจนเจ้าได้รับบาดเจ็บไป อาจารย์ของใครกันน้าที่มีใจหุนหันหมายฆ่าข้าให้ตกตาย”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้จ้องมองไปยังเฉิงยี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเจิ้งฮูเชิง
เมื่อได้ยินแบบนี้ หลิวฉิงหยุนผู้ซึ่งกำลังยืนอยู่ที่ฝั่งศิษย์สำนักเต๋าใต้บาดาลก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น
ด้วยการที่เขาเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเต๋าใต้บาดาล การพบเจอกับเฉิงยี่ครั้งก่อนนั้น เขาถูกคนผู้นี้ทำให้อัปยศอดสูแม้เขาจะยืนอยู่ต่อหน้าต่อตา
จึงเป็นธรรมดาเมื่อเขาเห็นเฉินเฉียงลอบด่าทอเฉิงยี่ในทางอ้อม ก็แสดงออกมาด้วยความยินดียิ่ง
และนี่ทำให้ผู้ที่ถูกกล่าวถึงต้องแสดงท่าทางที่เย็นชาออกมาในทันที
