ผอ.ฉีที่ยังคงรักษาท่าทางไว้ได้อย่างปกติสุข ก็ได้หัวเราะร่าพลางพูดออกมา “หึหึหึ ในเมื่อเฉินเฉียงและหลี่ฉิงนี้ยินยอมพร้อมใจที่จะสู้ ถ้าอย่างนั้นการประลองของศิษย์แผนกวิชายุทธคงต้องเลื่อนไปอีกสักหน่อยเสียแล้วสิ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เริ่มพูดออกมา “ช้าก่อน ท่าผอ. ข้าขอถาม การต่อสู้ของข้ากับไอ้สถุลนี่มีพวกข้าห้ามข้อบังคับอะไรบ้างรึเปล่าครับ”
เมื่อเจิ้งฮูเชิงได้ยินแบบนี้ เขาก็ได้พูดออกมาอย่างหนักแน่น เน้นๆ ช้าๆ “จง จำ ไว้ว่า นี่คือการต่อสู้ ไม่ใช่การประลองเด็กเล่นแบบนั้น”
“แล้วเจ้ารู้รึเปล่าว่าการต่อสู้นั้นคือสิ่งใด มันคือการฆ่ากันจนกว่าจะตายไปข้างหนึ่ง”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับไปเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา “โอ้ เรื่องนั้นน่ะข้ารู้ แต่ข้านั้นยากจะรู้ว่าหากข้าฆ่าไอ้สถุลนี่ตายไปเรื่องราวจะจบลง หรือยังจะมีสานต่ออีกก็เท่านั้น ท่านเองก็คงจะไม่คิดแก้แค้นแต่หนหลังหรอกนะนั่น”
“ไอ้ฉิบหาย พะ…ตาย”
เพียงเฉินเฉียงได้พูดออกมา ศิษย์จากทั้งสองสำนักก็แทบจะสบถออกมากันอย่างพร้อมเพรียง พร้อมกับความเงียบที่เกิดขึ้นทั่วบริเวณลานประลอง เงียบชนิดที่ว่าแม้แต่เศษแก้วหล่นก็ยังได้ยิน
