“ผอ.ข้าว่าไม่ต้องเสียเวลาให้ยืดยาวไปกว่านี้หรอกครับ ข้าขอสู้กับไอ้สถุลนี่ให้มันจบๆไป ข้าจะได้ไปประลองในนามแผนกวิชายุทธได้สักที”
เมื่อว่าเฉินเฉียงไม่ได้คิดจะคัดค้าน หลี่ฉิงย่อมดีใจอย่างไม่ต้องสงสัย
สำหรับผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตแล้วย่อมไม่เคยเห็นหัวของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางยุทธอยู่ในสายตามาก่อน
เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม สัตว์ปีศาจ ต่อให้มันกลายเป็นหุ่นเชิดโลหิตก็ยังเป็นสัตว์ปีศาจอยู่วันยังค่ำ มันคือสิ่งที่มนุษย์นั้น ไม่อาจที่จะต้านทานได้
ย้อนกลับไปที่เขาม่อกั๋นนั้น หลี่ฉิงมั่นใจอย่างที่สุดว่าเฉินเฉียงเป็นคนฆ่าน้องชายของเขา ต่อให้ไม่ได้ฆ่าไปตรงๆก็สมควรจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอยู่บ้าง
และนี่จะทำให้การต่อสู้ต่อหน้าสาธารณชนในครั้งนี้ เป็นเวทีระบายความแค้นแทนน้องชายของเขาที่ได้ตกตายไป
“เยี่ยมมาก”
เจิ้งฮูเชิงได้ยกนิ้วโป้งให้กับเฉินเฉียงก่อนที่จะหันไปพูดกับผอ.ฉี “พี่ฉี ศิษย์ของพี่ท่านนั้นช่างหนักแน่นนัก”
