บทที่ 391 ท้าทาย
อีกฝากฝั่งหนึ่งนั้น โฮวเจิ้นที่กำลังปรุงยาอย่างสบายอารมณ์นั้น ยามที่เขากำลังเฝ้ารอระหว่างกระบวนการ เขาก็ได้จับจ้องไปที่เม่ยซินที่กำลังปรุงยาอย่างไม่แยแสต่อท่าทางของผู้คน
เขาเห็นเม่ยซินพึ่งจะโยนตัวยาสมุนไพรสุดท้ายเข้าไปในเตาปรุงยา
นั่นยังไม่น่าสนใจ
ที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือเหงื่อของเม่ยซินนั้นหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาด
โฮวเจิ้นผู้ซึ่งกำลังเหม่อลอยมองดูเม่ยซินอยู่นั้น ก็เริ่มสังเกตเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอที่เกิดจากเหงื่อที่หลั่งไหลประดุจดั่งวิ่งฝ่าสายฝน และนี่ยิ่งทำให้เขานั้นจ้องเขม็งไปที่เม่ยซินเข้าไปใหญ่
เม่ยซินที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ในที่สุดก็ได้จ้องมองไปที่โฮวเจิ้นที่กำลังจ้องมองเธออยู่
ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอหลอมยาออกมาได้ไม่ดีรึอย่างไร ในตอนนี้เธอได้แสดงท่าทางเอียงอายออกมา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นรอยยิ้มเอียงอายชนิดกระชากบาดใจของเม่ยซิน โฮวเจิ้นในตอนนี้ก็ได้ถูกตกไปเรียบร้อยแล้ว
มันกลายเป็นเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมา
ด้วยการที่การปรุงยานั้นเป็นเรื่องของเทคนิค เขาจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมากมาย
