บทที่ 335 แย่งชิงสมบัติ
เมื่อใจแน่วแน่จะขจัดมารพิทักษ์ธรรมแล้ว ลวี่หยางย่อมต้องเตรียมการอย่างถึงพร้อม
ลวดลายค่ายกลที่เขากำลังร่าง มิใช่สิ่งธรรมดา หากแต่เป็นการซ่อมแซมค่ายกลเดิมที่ฝังอยู่ภายในประตูสวรรค์ทักษิณตามคำชี้แนะของเฉิงเซี่ยนโดยตรง
“ค่ายกลเหล่านี้แต่เดิมก็มีอยู่แล้ว หากแต่ถูกทำลายย่อยยับเพราะพวกเจินจวินบุกเข้ามา”
“หาใช่ว่าค่ายกลอ่อนแอไม่… หากแต่ศัตรูมากมายเกินควร หน้าหนาเกินรับไหว บุกพร้อมกันยิ่งกว่าฝูงอสูรรุมเหยียบจนแตกละเอียด”
“แต่หากข้าซ่อมกลับได้แม้เพียงหนึ่งมุม…แล้วควบคุมมันได้”
“ถึงจะดึงพลังเดิมออกมาไม่หมด แต่แค่ใช้เพื่อพันธนาการเหล่าผู้ฝึกตนระดับวางรากฐานต้น หรือกลาง ก็นับว่ามากพอเกินพอ!”
ขณะวางค่ายกล ลวี่หยางก็ไม่ละเลยที่จะเร่งควบคุมหุ่นเชิดให้ขับเคลื่อนไปพร้อมกัน
อาศัยดวงตาของบรรพชนตระกูลอวิ๋น และ ซิ่วซินเจินเหริน สองคน ร่วมเฝ้ามองสถานการณ์ในตำหนักเทียนตู
ยามใดที่สถานการณ์แปรเปลี่ยน…
เขาก็จักแก้ไขแผนการได้ทันท่วงที
“โครม!”
ในที่สุด… เมื่อผู้ฝึกตนขั้นวางรากฐานที่เชี่ยวชาญค่ายกลหลายคนร่วมกันทลายลวดลายเร้นลับลงได้ กลิ่นหอมละมุนระลอกหนึ่งก็ลอยออกมาจากตำหนักเทียนตูที่ถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนา
เพียงกลิ่นแรกแตะจมูก… ผู้ที่บ่มเพาะระดับสร้างฐานรากหลายคนที่ระดับพลังไม่เพียงพอก็พลันเคลิบเคลิ้ม ใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยอาการมึนเมา ครั้นได้สติกลับคืน ร่างก็พลันโซเซ อวัยวะภายในคล้ายสั่
