“ศิษย์พี่หนี่เฟิง ข้าต้องขอโทษท่านด้วยจริงๆ แต่ในฐานะที่ท่านเป็นสมาชิกกองกำลังเทียนเว่ย ท่านต้องทำตามคำสั่งข้าในเรื่องนี้และไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตอีกไม่ว่าจะยังไงก็ตาม”
หนี่เฟิงได้ยืนขึ้นและเตรียมที่จะระบายความโกรธของตนออกมา แต่ถูกหยุดไว้ด้วยสายตาที่โกรธเคืองยิ่งกว่าของเฉินเฉียง
“ศิษย์พี่หนี่เฟิง หากท่านยังดื้อรั้น อย่าโทษข้าที่ต้องพาท่านกลับไปยังโลกของเราโดยไม่ได้อะไร”
กัวเหลียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินคำพูดตัดสินของเฉินเฉียงก็รีบพยักหน้ารับและกล่าวคำพูดที่อยุ่ในใจออกมา “ศิษย์น้อง ข้าขอขอบคุณเจ้ามากจริงๆ การมีเจ้าอยู่นี่คือความสุขชั่วชีวิตของข้ายิ่งนัก”
หลังจากนั้นเฉินเฉียงได้หันไปมองดูโดยรอบก่อนที่จะพูดกับกัวเหลียง “ศิษย์พี่กัว ในเมื่อท่านกับพี่หนี่อยู่กลุ่มเดียวกันแล้ว หากพี่หนี่เฟิงยังทำแบบนี้อีกในอนาคต ท่านเพียงส่งข้อความมาบอกข้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้ แล้วข้าจะรีบพานางกลับไปที่โลกของเรา”
“รับคำสั่ง” กัวเหลียงยืนตัวตรงแล้วตอบกลับอย่างแข็งขัน พลางส่งสายตาไปที่หนี่เฟิง
