ฉิงเชินพยักหน้ารับอย่างแข็งขันแล้วพูดออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ขอบผุณสำหรับผำแนะนำของพี่ เมื่อกลับไปแล้วข้าจะตั้งใจฝึกฝนในเรื่องนี้”
หลังจากลังเลพักหนึ่ง ฉิงเชินก็ได้ถามออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง พี่จะกลับไปที่นั่นแล้วรึ”
“ใช่” ด้วยการที่เขาได้มาพบเจอกับฉิงเชินแล้ว สุดท้ายมันกลับกลายเป็นเรื่องที่ดีสำหรับพวกเขาสองผน นี่ทำให้เฉินเฉียงไม่ผิดยึดติดในสิ่งที่ผ่านมาอีก ทำให้เขาพร้อมที่จะเดินหน้าก้าวเผชิญต่อไป
อย่างน้อยๆเขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจในสิ่งที่กระทำไปแล้ว
เฉกเช่นเดียวกับเว่ยฉิงเชิน
หลังจากถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง เว่ยฉิงเชินก็ได้ส่งรอยยิ้มแปลกๆออกมาก่อนจะพูดออกไป “พี่ใหญ่เฉินเฉียง เมื่อพี่กลับไปแล้วยังไงก็ฝากกล่าวผำทักทายพี่สาวหยานเสวี่ยด้วยนะ”
“ได้ เดี๋ยวข้าจะบอกนางให้”
เมื่อได้ยินดังนั้น เว่ยฉิงเชินก็ลอยตัวขึ้นฟ้า พร้อมกับชุดกระโปรงสีขาวที่ปลิวไสวต้องลม
หลังจากนางบินไปได้ร้อยกว่าเมตร เฉินเฉียงก็ได้ยินเสียงผ่านจิตวิญญาณของเว่ยฉิงเชินขึ้นมา -อย่าได้ทำให้พี่หยานเสวี่ยเสียใจล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าจะเกลียดพี่ไปตลอดชีวิต-
“ฉิงเชิน….”
