และด้วยความเร็วของเว่ยฉิงเชินในตอนนี้ เพียงไม่นาน เธอก็ไปได้ทั่วทั้งโลกใบเล็กของเฉินเฉียง
แต่ก่อนที่จะสุดทางนั้น เว่ยฉิงเชินได้หยุดการบินลงเพราะได้เห็นหลุมศพสองหลุมที่ตั้งอยู่เคียงข้างกันที่จุดนี้
เฉินเฉียงเองที่ได้ส่งกระแสจิตของตนมาตามหลังฉิงเชินนั้น ย่อมรับรู้ได้ถึงการกระทำของเธอ
เว่ยฉิงเชินได้ยืนอยู่อย่างนิ่งเงียบที่หน้าหลุมศพของ เฉินเทียนเว่ย ก่อนที่จะยกชายกระโปรงขึ้นแล้วคุกเข่าลงไป
หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็ได้ยืนขึ้นและบินกลับมาที่ทางเข้า
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ให้ข้าออกไปได้แล้ว”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เฉินเฉียงก็ได้เปิดทางเข้าโลกใบเล็กของตนแล้วปล่อยให้ฉิงเชินออกมา
หลังจากที่ออกมาแล้ว ฉิงเชินทำท่ายักคิ้วหลิ่วตาก่อนจะพูดออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง โลกใบเล็กของพี่ที่เป็นราชาขุนพลขั้นต้นทำไมมันใหญ่เกือบเท่ากับโลกใบเล็กของข้าที่อยู่ในระดับราชาขุนพลขั้นสูงเลย บอกมาดีกว่าว่าพี่น่ะอยู่ขั้นปลายแล้ว และถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมเราไม่มาประมือกันสักหน่อยล่ะ”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็เผยรอยยิ้ม พร้อมกับสายตาที่น่าพิศวงออกมาจากในดวงตา
“เจ้าคิดจะประลองกับข้าจริงๆรึ”
“แหงสิ กลัวเหรอ”
“เหอเหอเหอ จะน่ากลัวได้ยังไงกัน เอาอย่างนี้ ข้าบอกได้เลยนะว่าต่อให้ข้ายืนอยู่เฉยๆ การโจมตีของเจ้านั้นไม่ว่าจะรูปแบบไหนรุนแรงเพียงใดก็ไม่อาจสัมผัสตัวข้าได้แม้แต่น้อย”
