“หากชายชราคนนี้ไม่ได้หาผิดที่ไปจริงๆ ข้าก็อดคิดไม่ได้ว่ามันผู้นี้คือเทพแห่งการซ่อนตัวหรือไม่ก็ออกจากโลกของเราไปแล้ว”
“…..ออกไปจากโลกงั้นรึ”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็อดที่จะนึกตกใจไม่ได้
เขาไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน
ถึงแม้มันจะฟังดูเป็นเหตุผลที่ดูแปลกประหลาดเกินกว่าจะเป็นไปได้ก็ตาม
แต่ใครจะไปรับรองได้ว่าฮั่นจุยนั้นไม่ได้ไปพบเจอเขตแดนมิติเฉกเช่นเดียวกับเขาจนหลุดรอดออกไปจากโลกนี้ได้
แถม….
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงนึกถึงเรื่องที่ว่าก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ในโลกปีศาจนั้น มีใครบางคนจากกลุ่มผู้อาวุโสวิหารศักดิ์สิทธิ์คิดว่าเขานั้นคือผู้ที่รุกล้ำพื้นที่ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้
มันผู้นั้นจะเป็นฮั่นจุยรึเปล่า
มันมีความเป็นไปได้อยู่
เมื่อเฉินเฉียงคิดทบทวนเรื่องนี้แล้วทำให้เขานั้นไม่อาจจะปล่อยวางเรื่องกำแพงเขตแดนที่อยู่ใต้ก้นสมุทรมังกรคลั่งขึ้นมา
หากเขาเข้าใจไม่ผิด ฮั่นจุยสมควรจะเข้าไปอยู่ในโลกปีศาจแล้ว
เมื่อเห็นท่าทางคิดไม่ตกของเฉินเฉียงแล้ว ทั้งหลิวฉิงและฮูเตี๋ยนอดที่จะถามออกมาพร้อมกันเสียมิได้ “นายเหนือหัว…ท่านนายเหนือหัว”
“แค่ก แค่ก...อะแฮ่ม ไม่เป็นไร”
