บทที่ 377 ย้ายหลุมศพ
มันก็เป็นไปได้เหมือนกันว่าหากเขาไม่ได้พบเจอเว่ยฉิงเชิง เขาก็คงมีใจตอบต่อหยานเสวี่ยไปแล้วเหมือนกัน
“ไอ๊ยา…….”
เฉินเฉียงถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างยาววววววว
หลังจากอยู่ด้วยกันมานาน ทั้งสองต่อให้ไม่พูดออกมา ก็ราวกับได้รู้ใจกันแล้ว
หยานเสวี่ยได้ยืนขึ้นจ้องมองไปที่เฉินเฉียงอย่างไม่วางตาแล้วถามออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ “เจ้าไม่เคยคิดเรื่องมีข้าไว้ในใจมาก่อนเลยเหรอ”
เฉินเฉียงส่ายหน้าไปมาในทันทีเมื่อได้ยิน “หยานเสวี่ย ข้านั้นไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยจริงๆ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยก็มีน้ำตาไหลเอ่ออกมาอีกครั้ง ที่ทำให้หัวใจของเฉินเฉียงถึงกับอ่อนระทวยและได้พูดออกมา “ข้าคงต้องกลับไปที่นั่นสักพัก เจ้าพอจะอยู่ที่นี่แล้วรอข้ากลับมาได้รึเปล่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉียง หยานเสวี่ยได้บ่ายหน้าหนีพลางปาดน้ำตา ก่อนจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มละไมที่ได้ปรากฏบนใบหน้า
เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ข้าจะรอคอยจนกว่าเจ้าจะกลับมา”
นับจากที่ต้องแยกจากกับเว่ยฉิงเชินไปนั้น เฉินเฉียงเองก็ไม่กล้าคิดที่จะมีความสัมพันธ์กับผู้ใดอีก
