ในพื้นที่ร้อยเมตรห่างออกไป เฉินเฉียงได้ปรากฏตัวอีกครั้ง ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด เราไปกันเถอะ”
ที่หน้าทางเข้าเขาโชวหยาง ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งขัดสมาธินั่งดิ่มชาอย่างสบายอารมณ์ก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่ง เขาได้ลืมตาขึ้นมาก็พบเห็นเป็นเฉินเฉียงและฮูเตี๋ยนยืนจังก้าอยู่หน้าเขาพร้อมรอยยิ้มละไม นี่ทำให้ชายคนนี้ถึงกับต้องเด้งผึงยืนขึ้นมาในทันที
“ท่านนายเหนือหั้ว”
เจิ้งชานเมื่อยืนขึ้นแล้วก็รีบโค้งคำนับพร้อมกล่าวคำทักทายอย่างเคารพพร้อมเสียงหลงด้วยอารามตกใจ
ด้วยสถานะของเฉินเฉียงนั้นแม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งเผ่าพันธุ์ก็ยังต้องเคารพยามที่ต้องพบเจอ นับประสาอะไรกับผู้ตรวจการเช่นเขาที่เป็นเพียงคนเฝ้าประตูทางเข้า
“ผู้ตรวจการเจิ้งชาน ข้ารบกวนท่านเข้าไปแจ้งว่านายเหนือหัวและผู้อาวุโสสูงสุดแห่งฮุยตู๋ต้องการขอเข้าเยี่ยมเยือนพอจะได้รึเปล่า”
