บแค่นี้สินะคะ”
หลี่กวงที่มีสีหน้าที่ไม่ได้สู้ดีไปกว่ากันก็อดไม่ได้ที่จะถอนลมหายใจแล้วพูดออกมา “จะโทษใครได้กัน หากหวู่ซงยังคงทนรอได้อีกสักปีหนึ่ง เขาต้องผ่านขั้นตอนนี้ได้อย่างแน่นอน”
หากจะโทษก็โทษได้เพียงแค่เขานั้นใจร้อนเกินไป เขาคิดว่าตัวเองดีเด่มาจากไหนกันที่พึ่งจะเข้ามาเป็นศิษย์นอกได้เพียงไม่กี่เดือนก็คิดจะสอบเข้าเป็นศิษย์ในแล้ว“
เมื่อเม่ยซินได้ยิน เธอก็รีบปล่อยมือออกจากชายเสื้อของหลี่กวง พร้อมกับท่าทางหวาดกลัวก่อนหน้าก็ได้หายไปเล็กน้อย
ถึงแม้หลี่กวงพูดออกมาโดยไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอ แต่ด้วยการที่เธอเองก็มีความทระนงตนสูงไม่น้อยไปกว่าหวู่ซง เธอจึงไม่อาจยอมรับคำพูดนี้ได้
นั่นก็เพราะเธอเองก็เข้ามาเป็นศิษย์ภายนอกของสำนักพร้อมกับหลี่ซงเมื่อสามเดือนก่อน
คนที่ต้องการพัฒนาตัวเองนั้นมันผิดมากรึไงกัน
และในตอนนี้ เม่ยซินไม่มีทางเลือกทำได้เพียงยอมรับตัวเลือกนี้
นับจากนี้เส้นทางของเธอและหลี่กวางจะแตกแยกออกจากกัน
และนี่ก็ทำให้เมื่อเธอมองไปที่เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มนึกอิจฉาขึ้นมา
เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยนั้นต่างก็เข้ามาเป็นศิษย์นอกแผนกปรุงยาพร้อมกับเธอ แต่ทั
