บทที่ 362 ขัดเคือง
“ข้าเองก็เห็นด้วยในความคิดนี้”
ผอ.ฉีตอบรับอย่างเย็นชาพร้อมใจที่รับรู้ว่าเจิ้งฮูเชิงนั้นคงจะไม่แยแสหากว่าเรื่องนี้ไม่ใช่น้องชายของหลี่ฉิงที่เขาให้ค่า
แต่ด้วยเรื่องที่ว่าศิษย์ของสองสำนักใหญ่หายตัวไปพร้อมกันแบบนี้ มันก็ช่างมีกลิ่นที่ไม่ดีเอาเลยเสียจริงๆ
แถมดูเหมือนว่าหลี่ฉิงเองก็ไม่ได้โกหก เป็นไปได้ว่าน้องชายของเขาเองก็อาจพบเจอเรื่องไม่คาดฝันเข้าด้วยเหมือนกัน
และหากเป็นอย่างนั้นจริง จะเป็นการดีกว่าหากทั้งสองสำนักร่วมมือกันสืบสวนในเรื่องนี้
นี่นอกจากจะได้ความจริงแล้ว ยังป้องกันไม่ให้ทั้งสองสำนักแค้นฝังลึกไปมากกว่านี้
เมื่อตกลงกันได้แล้ว ผอ.ฉีก็ได้หันหน้าไปหาหยานเสวี่ยแล้วถามออกมา “หยานเสวี่ย เจ้ายังจำสถานที่ที่ได้พบคนของสำนักเต๋าดาวตกได้รึเปล่า”
นอกจากเฉินเฉียงแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถร้องขอสิ่งใดจากหยานเสวี่ยได้ นี่จึงทำให้เธอตอบออกมาในทันใด “ข้าขอโทษ ข้าจำไม่ได้”
“ฮื้ม”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่น่าฟังของหยานเสวี่ยนี้ เฉิงยี่ก็ได้แสดงออกมาด้วยหน้าตาที่เย็นชา
เขานั้นไม่ปลื้มทั้งท่าทางของหยานเสวี่ยและผอ.ฉี
หยานเสวี่ยและผอ.ฉีนั้นต่างก็เป็นคนของสำนักเต๋าใต้บาดาล ต่อให้ต้องฆ่ากันตายไปเขาก็ไม่ได้แยแส
แต่กับเรื่องนี้แล้วมันเกี่ยวพันกับศิษย์รักของเขา แน่นอนว่าเขาต้องถือสากับท่าทางไม่ร่วมมือนี้
เมื่อเห็นท่าทางไม่เป็นมิตรของเฉิงยี่ เฉินเฉียงก็ไม่มีทางเลือกทำได้เพียงโค้งคำนับไปทีหน
