ึ่งแล้วพูดออกมา “ข้าต้องขอโทษแทนคุณหนูของข้าด้วย พอดีก่อนมานี่คุณหนูของข้ากำลังตั้งมั่นในการฝึกหลอมยาอยู่ คุณหนูของข้าเลยอาจจะอารมณ์เสียไปหน่อย จึงไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้มากนัก”
“แต่ผู้น้อยเองก็ไปที่นั่นกับคุณหนู ข้าขอเป็นคนนำทางให้พวกท่านเองแล้วกัน”
ผอ.ฉีพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแล้วพูดออกมา “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเมื่อไปถึงที่เขาม่อกั๋นแล้วเจ้าก็เป็นคนนำทางให้พวกเราไปยังจุดที่เจ้าได้พบเจอก็แล้วกัน”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับก่อนที่จะกลับไปยืนอยู่ข้างหยานเสวี่ย
เมื่อทำความตกลงกันได้แล้ว ผอ.ฉีและคนอื่นๆ พร้อมด้วยเจิ้งฮูเชิง เฉิงยี่ และหลี่ฉิงได้มุ่งตรงไปยังเขาม่อกั๋น
เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี ทั้งเจ็ดก็ได้ไปถึงเขาม่อกั๋น
ด้วยการนำของเฉินเฉียง ทุกคนได้ไปถึงยังจุดที่เฉินเฉียงฆ่าหลี่เฟิง
แต่อย่างไรก็ตาม ซากศพของหลี่เฟิงในตอนนี้ได้กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้วเพราะเมิ่งน้อย
ดังนั้นเมื่อพวกเขาไปถึง ที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงรอยไหม้บนพื้นดินเท่านั้น
เมื่อเห็นแบบนี้ ใบหน้าของหลี่ฉิงเปลี่ยนเป็นตกตะลึง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้นดินแล้วเกลี่ยกองขี้เถ้ากองนี้ดูก่อนที่จะเรียกชื่อน้องชายของตนออกมาด้วยเสียงดังลั่นและสั่นเครือ
ผอ.ฉีได้มองไปรอบๆแล้วถามออกมา “เฉินเฉียง นี่คือที่ที่เจ้าได้เจอหลิวเซียงงั้นรึ”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับแล้วพูดออกมา “ใช่แล้วครับ ในตอนนั้นนอกจากพี่หลิวเซียงกับอีกคนที่สกุลจ้าวแล้วก็ยังมีอีกคนที่ปร
