ะกาศตนออกมาว่าชื่อหลี่เฟิงแห่งสำนักเต๋าดาวตก”
“หลี่เฟิงผู้นั้นพุ่งเป้าไปที่คุณหนูของข้า พี่หลิวเซียงจึงบอกให้พวกเราวิ่งหนีเอาตัวรอดออกมาในทันที”
“แต่ข้าก็ไม่คิดว่าพี่หลิวเซียงจะตกตายกลายเป็นเถ้าแบบนี้ ดูเหมือนเขาจะถูกโจมตีที่โหดร้ายยิ่งนัก”
“เจ้าโกหก”
เพียงเฉินเฉียงได้พูดจบ หลี่ฉิงที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นก็ได้ผุดลุกขึ้นมาพร้อมพูดออกมาอย่างเดือดดาล “ไอ้หนู นอกจากน้องชายของข้าที่ถูกฆ่าตายที่นี่แล้วมันไม่มีซากของใครอีกเลยนะเว้ย”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้ถามออกมาด้วยความสงสัย “เอ่ออออ ท่านรู้ได้ยังไงว่านี่เป็นซากของน้องชายท่านไม่ใช่เป็นพี่หลิวเซียงกันน่ะ”
“ฮึ่ม ก็ด้วยไอ้นี่ไง”
เมื่อพูดจบ หลี่ฉิงก็ได้หยิบแหวนวงหนึ่งขึ้นมาจากดงหญ้าใกล้ๆ “นี่คือแหวนเก็บของที่ข้าให้กับน้องชายข้าเอาไว้”
“ตอนนี้ของข้างในหายไปหมดแล้ว ต้องเป็นหลิวเซียงกับอีกคนที่นำของไปด้วยหลังจากได้ฆ่าน้องของข้าไปแล้ว”
เมื่อได้เห็นแหวนในมือของหลี่ฉิง เฉินเฉียงก็ได้เข้าใจ
กับหยานเสวี่ยและเขานั้น แหวนเก็บของไม่ใช่สิ่งที่มีประโยชน์อะไรนัก
นั่นก็เพราะพวกเขาต่างก็มีโลกใบเล็กของตน เขาสามารถจะเก็บได้แม้แต่สิ่งมีชีวิตแล้วพวกเขาจะเอาแหวนไปทำไมกัน
แต่ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะเป็นหลักฐานการตายของหลี่เฟิง
“มันก็ไม่แน่ไม่ใช่รึ หากว่าน้องชายของเจ้าตกตายที่นี่จริงแล้วทำไมพี่หลิวเซียงกับอีกคนต้องฆ่าเขาด้วยล่ะ”
“เป็นไปได้ว่าพี่หลิว
