ก่อนที่หลี่ฉิงจะได้ปล่อยหุ่นเชิดโลหิตออกมา หลี่ฉิงก็สมควรจะตกตายโดยการถูกตบในครั้งเดียวแบบชั่วพริบตา
มีหรือที่เฉิงยี่จะปล่อยให้ศิษย์รักอย่างหลี่ฉิงต้องตกตายด้วยเรื่องเพียงแค่นี้
“ไอ้แก่หลิว แกจะมากไปแล้วนะเว้ย แกเป็นถึงราชาแต่คิดจะลงมือสู้กับนักรบขั้นสูงเนี่ยนะ”
“หากแกอยากมีเรื่องนักก็มาซัดกับข้าสิมา”
เฉิงยี่พูดจาเชือดเฉือนพร้อมกับท่าทางที่เย็นยะเยียบ
เจิ้งฮูเชิงได้ยกมือขึ้นห้ามปรามแล้วพูดออกมา “ผู้อาวุโสเฉิง ปล่อยไปซะ หลี่ฉิงเป็นฝ่ายเสียมารยาทก่อนเอง”
“เจ้าจะให้ท้ายเพียงเพราะเขาเป็นศิษย์ของเจ้ารึไงกัน”
เมื่อเจิ้งฮูเชิงออกหน้าเองแบบนี้ เฉิงยี่ก็ทำได้เพียงยอมรามือ “เจ้าสำนักสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ข้าจะสั่งสอนเขาในเรื่องนี้เป็นอย่างดี”
เมื่อพูดจบ เฉิงยี่ได้หันไปหาหลิวฉิงหยุนแล้วพูดออกมา “ยังไงก็ตาม ในตอนนี้พวกเราพิสูจน์ว่าศิษย์ของเรานั้นได้ตายไปแล้ว ส่วนไอ้ศิษย์สำนักเต๋าใต้บาดาลนั่นย่อมต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัย”
เจิ้งฮูเชิงนั้นแม้จะรู้ว่าเฉิงยี่ที่พูดออกมานั้นเพื่อแสดงให้ศิษย์ที่รักของตนประทับใจก็อดไม่ได้ที่จะหน่ายใจ แต่เขาก็ยังต้องเห็นด้วยในเรื่องนี้
เมื่อเห็นว่าผอ.ของตนมีท่าว่าจะเล่นด้วย เฉิงยี่ก็ได้หันไปพูดกับเฉินเฉียงอย่างจองหอง “เฮ้ย ไอ้เด็กเวร ตอนที่เจ้าพบหลี่เฟิงในวันนั้น นอกจากพวกเจ้าทั้งสองแล้วยังมีใครอยู่อีก”
ทั้งเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ เมื่อถูกเห่าใส่แบบ
