ี่ยสินะ”
“ข้าได้เห็นเจ้าขยันหมั่นเพียรแบบนี้แล้วทำให้ข้านั้นไม่อยากจะกวนเจ้าเลยจริงๆ”
“แต่ด้วยเรื่องของศิษย์ที่เป็นผู้นำศิษย์นอกอย่างหลิวเซียงทำให้ข้าไม่มีทางเลือกจึงต้องขัดจังหวะเจ้าเพื่อสอบถาม”
“ข้านั้นหวังว่าจะให้พวกเจ้าทั้งสองมากับข้าและผู้อาวุโสสูงสุดไปยังสำนักเต๋าดาวตกสักครา เจ้าพอจะให้ความร่วมมือกับข้าได้หรือไม่”
เมื่อเผชิญหน้ากับสองผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเต๋าใต้บาดาล หยานเสวี่ยนั้นรู้สึกโชคดียิ่งที่มีเฉินเฉียงคอยอยู่เคียงข้าง หลังจากที่เธอได้ยินเสียงผ่านจิตวิญญาณจากเฉินเฉียง เธอก็ได้พยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วพูดออกมา “ข้าจะทำตามคำสั่งของท่านผอ.ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลยแล้วกัน”
หลิวฉิงหยุนที่กำลังบาดเจ็บอยู่นั้นได้สะบัดชายเสื้อของตนไปรัดพันเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยเอาไว้ก่อนจะทะยานขึ้นไปบนอากาศ
ในโลกปีศาจนั้น หลังจากที่ผู้บ่มเพาะเข้าสู่ระดับขั้นราชา ผู้นั้นจะสามารถบินได้
และด้วยระดับการบ่มเพาะของผอ.ฉีและหลิวฉิงหยุน ย่อมไม่ใช่เรื่องยากที่พวกเขาจะนำพาศิษย์ภายนอกเพียงสองคนให้บินไปด้วยกัน
แต่เมื่อผอ.ฉีได้หันมามองดูเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าทั้งสองไม่ได้มีท่า
