บทที่ 332 ข้าจะไปรังแกผู้อ่อนแอ!
“คลื่นแห่งเคราะห์กรรม!”
แทบจะในวินาทีแรก ลวี่หยางที่อยู่ไกลโพ้น ณ เรือนกระบี่ซ่อน ก็ควักคลื่นแห่งเคราะห์กรรมออกมาโดยฉับพลัน เร่งเร้ากระจ่างทะลุปุโปร่งป้อนใส่ตนเองรัวไม่ยั้ง อยู่พักใหญ่ เขาจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
“ยังดี…อย่างน้อยร่างแท้ของข้าก็ไม่น่าจะเป็นอะไร”
…แต่นี่มันอะไรกัน?
เหตุใดจึงจู่ๆ ก็เกิดความคิดว่า “ข้าลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า?” ขึ้นมาเฉยๆ? หรือว่าเป็นอาการอุปสรรคแห่งญาณรู้ฝังลึกหลังถูกหลอกหลอนเกินทน? มองใครก็เห็นเป็นอุปสรรคแห่งญาณรู้ไปหมด?
‘เจินจวินพวกนี้หน้าด้านเกินไปจริงๆ! ชอบหาแต่พวกอ่อนแอไปไล่ฆ่า!’
ลวี่หยางสูดลมหายใจลึก ยับยั้งใจให้สงบ เขายังมีชีวิตอยู่ นี่คือหลักฐานอันมั่นคงที่สุดว่า “ร่างแท้ของตนยังไม่ถูกลากเข้าไป” ย่อมต้องตั้งมั่น ห้ามปล่อยให้เสียขวัญเด็ดขาด
‘ตามหลักแล้ว ข้าใช้หุ่นเชิดควบคุมร่างจำแลงมองทุกอย่างจากภายนอก ย่อมควรต้านทาน “อุปสรรคแห่งญาณรู้” ได้…แต่ ข้าคิดง่ายเกินไป! เจินจวินลึกลับผู้หนึ่งอย่างอั้งเซียว ยังสามารถปั่นหัว ซั่วฮ่วน จนเป็นบ้าเป็นหลังได้ หุ่นเชิด…ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเสมอไป!’
…อย่างไรก็ดี ตราบใดที่ร่างแท้ยังไม่ถูกลากไป ก็ยังถือว่ารักษาฐานะได้
‘ยึดมั่นไม่เปลี่ยนแปลง รับมือทุกแปรผัน! ตราบใดที่ร่างแท้ยังอยู่ ถึงมากสุดก็แค่ทรมานร่างจำแลงหน่อย ยังไงก็ยังมีหนทาง ไม่ถึงขั้นต้องเริ่มต้นใหม่!’
เมื่อคิดถึงตรงนี้
