บทที่ 331 ข้าคล้ายลืมสิ่งใดไป?
“ฟาดฟ้าทำลายโลก!”
เพียงถ้อยคำสี่คำเรียบง่าย แต่ความนัยกลับชวนให้ผู้คนเยือกเย็นถึงขั้วกระดูก ชั่วพริบตานั้นเอง ร่างของเซียนสวรรค์หมิงฮวาซึ่งอยู่ในเงื้อมมือของเจินเหรินปราบมารก็สั่นสะท้านราวจะพังทลาย
“เป็นไปไม่ได้… ผู้สูงสุด…”
เซียนสวรรค์หมิงฮวายังคงพยายามโน้มน้าวตนเอง ด้วยในโลกเซวียนหลิงยังมีผู้สูงสุดอยู่ผู้หนึ่ง และเขาก็เคยเห็นพลังของผู้นั้นกับตา… พลังอำนาจนั้นไม่อาจมีสิ่งใดขัดขวางได้
“ไม่ !”
วินาทีถัดมา เสียงคำรามแฝงโทสะและความสิ้นหวังดังกระหึ่มขึ้นเหนือท้องฟ้า
เสียงคำรามปรากฏว่าดังมาจากภาพมายาของราชสำนักสวรรค์แห่งนั้น ใจกลางของตำหนักหอคอยที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ บนที่นั่งประธานของท้องพระโรงหลิงเซียว ร่างที่ยิ่งใหญ่ร่างหนึ่งที่มองไม่เห็นใบหน้า
เขา… คือผู้สูงสุดแห่งโลกเซวียนหลิง
หากจะกล่าวให้ชัด ในโลกเซวียนหลิงแห่งนี้ เจินจวินผู้นี้คือผู้แข็งแกร่งยิ่งยวด เพราะนี่คือถิ่นของเขา
เมื่อประมือหนึ่งต่อหนึ่ง เขาไม่พ่ายแพ้ให้แก่เจินจวินผู้ใด
แต่ปัญหาคือ… ไม่มีใครเลือกจะประมือกับเขาแบบหนึ่งต่อหนึ่งเลยแม้แต่ผู้เดียว
ทิศตะวันออก ตะวันตก เหนือ ใต้ ล้วนมีเจินจวินลงมือพร้อมกัน
ยังมีเจินจวินอีกหลายตนที่ซุ่มรอดูอยู่เงียบๆ
เรื่องทั้งหมดจึงกลายเป็น กลุ่มน้อยรุมสังหารผู้เดียว
ประหนึ่งภูผาถล่มทับไข่ อ่อนบางดุจหยาดน้ำกลิ้งบนใบบัว
…จนผู้สูงสุดผู้นี้ไม่อาจมองเห็นหนทางพลิกกลับได้แ
