บทที่ 330 เขาก็ขอโทษแล้ว… เจ้าจะเอาอย่างไรอีก?
“โลกของพวกเจ้านี่… ตกลงมันเป็นอะไรกันแน่!?”
ในมือของเจินเหรินปราบมาร ศีรษะของเซียนสวรรค์หมิงฮวาเปรอะเปื้อนด้วยหยาดโลหิต ใบหน้าแสดงความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ริมฝีปากยังคงสั่นไหวเล็กน้อย… และยิ่งไปกว่านั้น ยังเอ่ยวาจาได้อีกด้วย!
และใช่ว่าจะมีแต่เขา
เซียนปฐพีอีกสามคนที่เหลือก็ล้วนยังสามารถพูดจาได้ ทั้งที่ศีรษะขาดจากร่างอย่างชัดเจน หากมิใช่ตายไปแล้ว กลับเพียงแค่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากช่วงลำคอลงไปเท่านั้น
ทว่าก็เพราะการถูกตัดศีรษะเช่นนี้เอง ทำให้ผลกระทบบางอย่างที่เคยครอบงำพวกเขาก่อนหน้านั้น ถูกสลายไปโดยสิ้นเชิง ความหวาดกลัวที่แท้จริงจึงไหลบ่าเข้าสู่จิตใจ หมิงฮวาถึงขั้นไม่เข้าใจเลยว่า เมื่อครู่นั้นตนเองคิดอันใดอยู่กันแน่?
โลกที่มีตำแหน่งมรรคผลมากกว่าสามสิบแห่งนะ!
เขากล้ามาที่นี่ได้อย่างไร!?
“หรือว่า… มีผู้สูงสุดลงมือกับข้า?”
นั่นคือคำอธิบายเดียวที่พอมีเหตุผล เมื่อคิดถึงจุดนี้ เซียนสวรรค์หมิงฮวาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก กดความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจ โชคดีนักที่ยังไม่เผลอตะโกนคำสบถออกมา
…เดรัจฉานเอ๋ย!
ผู้สูงสุด คือบุคคลเยี่ยงใด? คือผู้ดำรงตำแหน่งมรรคผลสูงส่งเหนือฟ้า อยู่เหนือโลกเหนือผู้คน… แต่กลับลดตัวลงมาลงมือกับเขา ผู้เป็นเพียงเซียนสวรรค์เล็กๆ เช่นนี้ นี่ยังจะมีระเบียบแห่งฟ้าเหลืออยู่หรือ? ยังจะมีกฎแห่งเต๋าคงอยู่หรือ!?
แล้วผู้สูงส
