บทที่ 329 พี่เย่ ข้าล้างแค้นแทนท่านแล้ว
ชั่วขณะนั้น ทุกผู้คนต่างนิ่งค้างไปในทันใด
ฝ่ายเฉิงเซี่ยนและเหล่าเซียนมนุษย์แห่งโลกเซวียนหลิงต่างตะลึงงัน…คาดไม่ถึงว่า ถึงเพียงนี้แล้วยังสามารถฆ่าคนได้
ส่วนทางฝั่งนิกายกระบี่นั้น…กลับตกตะลึงด้วยเหตุผลอีกประการ แม้แต่เย่ซิงเฟิง…ก็ยังสามารถถูกฆ่าตายได้!
โดยเฉพาะเย่กูเยว่ เบิกดวงตางามคู่นั้นขึ้นในทันใด
‘เป็นไปไม่ได้!’
แม้เย่ซิงเฟิงจะอยู่เพียงช่วงกลางของการวางรากฐาน ยังมิได้สมบูรณ์ แต่เขาก็มีแก่นกระบี่คุณภาพสูงยิ่ง พลังแท้จริงในขอบเขตนี้นับว่าเหนือล้ำ
เหตุใดจึงถูกเฉิงเซี่ยนโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียวจนถึงคราวดับสูญ?
ไม่สมเหตุสมผลเลย!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เย่กูเยว่พลันหันขวับไปทางลวี่หยาง จ้องมองอีกฝ่ายที่มีสีหน้าเศร้าสร้อยแน่นิ่ง “เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่! เจ้ากล้าทำร้ายเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่ของข้า?”
ลวี่หยางทอดถอนใจ สีหน้าหม่นหมองยิ่ง เอ่ยช้าๆ ว่า:
“สหายเต๋า…อย่ากล่าววาจาเลื่อนลอยเลย”
ลวี่หยางถอนใจ สีหน้าเศร้าสร้อยยิ่งนัก “ข้ากับพี่เย่ เพียงพบกันคราแรกก็คุยถูกคอ ดั่งสหายเก่ากลับมาพบหน้า แต่ก่อนก็หาได้มีความขัดแย้งอันใด แล้วเหตุใดข้าจึงต้องคิดร้ายต่อเขาด้วยเล่า?”
ลวี่หยางเชื่อมั่นว่าเพียงถ้อยคำนี้ ย่อมเพียงพอจะทำให้เย่กูเยว่เงียบเสียงลง
ทว่าเขากลับประเมิน “ขีดต่ำสุด” ของเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่ ต่ำเกินไป
เพียงเย่กูเยว่ได้ยินดังนั้น กลับเผยสีหน้าผู้ผดุง
