นห่างจากเฉินเฉียงมากเกินไป
และนี่ก็เพียงพอให้หลี่เฟิงต้องตกตาย
กับมดแมลงตัวเล็กๆอย่างหลี่เฟิง เฉินเฉียงไม่คิดที่จะเก็บเอาไว้ให้ขุ่นเคืองใจอย่างแน่นอน
เป็นตอนนี้ที่หยานเสวี่ยได้เดินออกมาจากด้านหลังของเฉินเฉียง
“เจ้าก็มีขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้อยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วเจ้าจะกลัวไปทำไมกัน”
หยานเสวี่ยเมื่อได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยและไม่พูดอะไรออกมา
เหตุผลที่เธอซ่อนตัวนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวหุ่นเชิดโลหิตของหลี่เฟิงแต่อย่างใด
มันเป็นไปตามที่เฉินเฉียงบอก ด้วยขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเธอ หุ่นเชิดโลหิตนั้นไม่อาจจะทะลุผ่านมาได้
แต่เธอนั้นก็ยังอยากได้รับการปกป้องจากเฉินเฉียงอยู่ดี
แม้แต่เธอเองก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเช่นเดียวกัน
ในตอนที่เฉินเทียนเว่ยยังคงอยู่นั้น หยานเสวี่ยติดสอยห้อยตามเฉินเฉียงไปทั่วเพียงเพราะคำขอของเฉินเทียนเว่ย
แต่ในโลกปีศาจแห่งนี้ หยานเสวี่ยก็นึกไม่ถึงว่าตนเองจะบังเกิดความรู้สึกนี้ขึ้นมา
