ฉินเฉียงพูดออกมา อยู่ๆเขาก็มองไปยังด้านหลังของหยานเสวี่ยพลางแสยะยิ้มละไมออกมา
หลิวเซียงแล้วก็ใครอีกสักคนพบเจอพวกเขาแล้ว
ดูเหมือนว่าสองคนนี้น่าจะเบื่อหน่ายที่จะมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆเสียกระมัง
หากเป็นเช่นนั้น เขาก็ยินดีที่จะน้อมส่งให้
ไม่นาน หยานเสวี่ยเองก็รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวจากด้านหลังของตนห่างไปสามลี้ และนี่ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น
“สงสัยวันนี้จะเป็นการเริ่มต้นที่ดีนะ” เฉินเฉียงพูดพลางกระดกเหล้าในไหไปอีกอึกใหญ่
สายตาของหยานเสวี่ยเปลี่ยนเป็นเย็นชาก่อนจะพูดออกมา “เจ้าบาดเจ็บอยู่ เดี๋ยวข้าเป็นคนจัดการไอ้สองตัวนี่เอง”
ด้วยการที่ทั้งสองนั้นเป็นเพียงผู้อยู่ในระดับการบ่มเพาะนายพลธรรมดาสามัญ ต่อให้เป็นเฉินเฉียงในตอนนี้ก็ยังจัดการได้ง่ายๆราวกับพลิกฝ่ามือ
แต่กระนั้นเฉินเฉียงก็ส่ายหัวไปมาในทันที “ไม่ต้องหรอก กับคนเฉกเช่นนี้ให้เมิ่งน้อยจัดการไปก็แล้วกัน”
“พวกเราเองแค่อยู่ดูเฉยๆก็พอแล้ว”
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับ
เธอเองก็เห็นความสามารถของเมิ่งน้อยมากับตา กับหลิวเซียงนั้นย่อมไม่ใช่ปัญหา
ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ได้ใกล้เข้ามา
หลิวเซียงและอีกคนหนึ่งได้พุ่งเข้ามาจนสามารถรับรู้ได้ถึงจุด
