เพียงแค่นี้ เธอคงจะงอนเขาไปอีกนาน
หากต้องพบเจอกับหยานเสวี่ยเหวี่ยงใส่ เขายอมเลิกล้มความนี้ไปดีกว่า
แต่ในเมื่อหลิวเซียงไม่รู้ที่ตาย เขาก็คงจะต้องทำให้มันตายสมใจ
นี่ทำให้ในทันทีที่ท้องฟ้ามืดสนิท เฉินเฉียงก็ได้ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาหยานเสวี่ย –หยานเสวี่ย พาข้าไปในโลกใบเล็กของเจ้าแล้วค่อยปล่อยข้าออกมาหลังจากไปที่นี่สักร้อยกิโลเมตร-
เฉินเฉียงตรวจสอบเรียบร้อยแล้วว่าในระยะหนึ่งร้อยกิโลเมตรไม่มีวี่แววของสัตว์วิญญาณแต่อย่างใด
แต่กับการที่เขาต้องการฟื้นฟูร่างกายให้เร็วที่สุด เพียงดูดซับพลังงานจากสัตว์ธรรมดาเองก็คงไม่ได้ช่วยเขาสักเท่าไหร่นัก
เฉินเฉียงจึงตัดสินใจที่จะเคลื่อนไหวจริงจังหลังจากนี้ไปอีกร้อยไมล์ หนึ่งคือเพื่อค้นหาได้อย่างเต็มที่ อีกหนึ่งคือเพื่อสลัดคนที่ติดตามมาให้หลุดพ้น
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับ หลังจากที่เธอพาเฉินเฉียงเข้าไปในโลกใบเล็กแล้วเธอก็ได้หายไปจากตรงนี้แล้วไปโผล่อีกทีที่ห่างไปหนึ่งร้อยเมตร
ไม่นานหลังจากที่ทั้งสองหายไปจากจุดเดิม เงามืดสองร่างก็ได้ปรากฏตัวในที่ที่หยานเสวี่ยและเฉินเฉียงเคยอยู่
“พี่หลิวเซียง ทำไมรึ”
คนคนหนึ่งได้หันไปหาหลิวเซียงที่มาด้วยกันแล้วถ
