ามออกมา
“ช่างแปลกนัก”หลิวเซียงพูดออกมาเบาๆอย่างมึนงง “ต่อให้หยานเสวี่ยจะมีระดับการบ่มเพาะอยู่บ้างแต่นางก็ไม่ควรจะเร็วจนไร้ร่องรอยแบบนี้นี่นา”
“แถมกลิ่นคาวเลือดที่ลอยโชยออกมาจากไอ้เด็กนั่นก็เลือนรางเสียเหลือเกิน”
“ดูท่าอย่างน้อยๆตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากที่นี่ไปสามสิบไมล์แล้วนะนั่น”
“ไม่ใช่ว่าไอ้เด็กนั่นแกล้งบาดเจ็บหรอกนะ”
“หึหึหึ ศิษย์พี่หลิวเซียง ต่อให้ไอ้เด็กนั่นแกล้งบาดเจ็บอยู่ก็เท่านั้น”
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเมื่อพวกนั้นเผชิญหน้ากับผู้บ่มเพาะระดับนายพลเช่นพวกเราแล้ว กับอีแค่คู่นายบ่าวที่มีคนหนึ่งบาดเจ็บและพึ่งเข้าสำนักได้ไม่นานจะทำอะไรพวกเราได้น่ะ”
