่นี่ทำให้ท่าทางของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนที่เธอจะพูดออกมาด้วยเสียงที่นิ่งลึก “ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อซื้อยา เจ้าจะขายหรือไม่”
“โฮ่ ยัยตัวตำบอน ยังมีหน้ามาถามอีกรึ”
เสี่ยวหลูไจ๋สบถออกมา ก่อนที่จะเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ขายของแล้วยื่นนิ้วชี้ของตนออกมาหมายจะเชิดคางหยานเสวี่ยขึ้น
หลิวเซียงที่อยู่ข้างๆไม่ได้มีท่าทางตอบสนองแต่อย่างใด
เพราะเขาถือว่าสิ่งที่เสี่ยวหลูไจ๋พูดนั้นถูกต้องแล้ว
ที่ฝั่งศิษย์ภายนอกนี้เขาคือนายใหญ่
ตราบใดที่เขาต้องการสิ่งใดก็ไม่มีใครหยุดเขาได้
และท่าทางของเสี่ยวหลูไจ๋นี้เป็นสิ่งที่เขาต้องการให้เกิดขึ้น
และเขาก็กำลังรอให้หยานเสวี่ยขอความช่วยเหลือจากเขา
อย่างไรก็ตาม หลิวเซียงไม่คิดว่าในทันทีที่เสี่ยวหลูไจ๋ได้ยื่นมือออกมานั้น หยานเสวี่ยได้ส่งสายตาที่เย็นยะเยือกออกมาก่อนที่จะปรากฏกระบี่ยาวในมือตวัดไปทางนิ้วชี้ของเสี่ยวหลูไจ๋ที่ยื่นออกมา
ด้วยความเร็วของหยานเสวี่ยที่รวดเร็วนี้ แม้แต่เสี่ยวหลูไจ๋ที่มีระดับการบ่มเพาะอยู่ในระดับนักรบขึ้นสูงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านิ้วโดนตัดขาดไปแล้ว
“อ้ะ นิ้วของข้า”
เมื่อเห็นว่านิ้วของตนบังเกิดความเจ็บปวด เสี่ยวหลูไจ๋ได้มองไปที่นิ้วของตนไปอย่างไม่
