บทที่ 347 ความเย็นชาของเจ้าหญิง
หากว่ากันตามตรงแล้ว ไอ้การรักษาอาการบาดเจ็บของเฉินเฉียงนั้น วิธีการฟื้นฟูที่ดีที่สุดไม่ใช่การกินยูกยาที่ไหน
แต่ด้วยการที่หยานเสวี่ยเฝ้าเขาอย่างไม่ห่างอยู่หน้าประตู แล้วเขาจะออกไปใช้วิธีนั้นรักษาได้ยังไงกัน
นี่จึงทำให้เฉินเฉียงนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
ยิ่งไปกว่านั้นคือหยานเสวี่ยเองนั้นก็อยู่ในแผนกปรุงยาแห่งสำนักเต๋าใต้บาดาล แต่เธอนั้นกลับไม่สามารถปรุงยาได้ หากอยู่ไปเรื่อยๆอย่างนี้ได้ก็คงแปลกพิลึก
สำหรับหยานเสวี่ยนั้น เธอยินดีทำทุกอย่างให้เฉินเฉียงนั้นดีขึ้น
ต่อให้เธอไม่เคยรู้เรื่องการปรุงยามาก่อนเลยก็ตาม
ตราบใดที่มันทำให้เฉินเฉียงดีขึ้นได้ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟเธอก็จะทำ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเธอรีบทำตามคำบอกของเฉินเฉียงในทันที
หลังจากผ่านการเยี่ยมเยือนของผู้คุมกฎของวิหารศักดิ์สิทธิ์มานั้นทำให้เหล่าศิษย์ภายนอกทั้งหลายของสำนักเต๋าใต้บาดาลตกอยู่ในความรู้สึกที่แรงกล้า และส่วนใหญ่แล้วจะขวนขวายในการบ่มเพาะของตนและตกอยู่ในสภาพเงียบงัน
แต่ด้วยการปรากฏตัวของหยานเสวี่ยทำให้ใครหลายๆคนที่ไม่ได้มีความคิดนี้เริ่มมีชีวิตชีวา
ในฐานะที่เจ้าหญิงหิมะผู้นี้เป็นหนึ่งใน
