ดอกไม้งามเพียงสองดอกของเหล่าศิษย์ภายนอก ถึงแม้ว่าหยานเสวี่ยนั้นจะวางตัวเย็นชามาโดยตลอดจนทำให้รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกยามพบเจอก็ตาม
แต่นางไม่เหมือนกับเม่ยซินที่มีหลี่กวงคอยเดินตามอยู่ไม่ห่างกายจึงทำให้ยากที่จับจ้อง
ด้วยการที่หยานเสวี่ยนั้นมีเพียงผู้ติดตามของเธอที่ไม่อาจจะพาเข้ามาเดินด้วยได้ นี่ทำให้ในทุกครั้งที่เธอมาถึง ผู้คนมากมายต่างก็คิดไปไกลอย่างไม่หยุดยั้งเมื่อได้พบเห็น
ยังไม่รวมถึงการที่เธอนั้นน้อยครั้งที่จะออกมาจากที่พักทั้งๆที่เป็นศิษย์ใหม่นี่อีก
“เฮ้ เจ้าเห็นสาวงามสุดยอดงามตรงนั้นรึเปล่า นั่นใช่ศิษย์ใหม่ของแผนกปรุงยา หยานเสวี่ยใช่ไหมนั่น”
“แล้วไง เจ้าไม่ได้ยินหรอกเหรอที่ว่าหลิวเซียงจับจ้องนางอยู่น่ะ ไม่ต้องคิดให้มากความไปเลย มองมากๆเดี๋ยวจะกลายเป็นงานเข้าเอา”
“จิ๊จิ๊จิ๊ หากว่าศิษย์พี่หลิวเซียงคว้านางเอาไว้ได้จริงล่ะก็จะปล่อยให้มาเดินอยู่แบบนี้รึไง ฟานเซี๋ยน กับสาวงามเช่นนี้น่ะนะย่อมมีความถือตัวอยู่อย่างที่สุด ใครจะรู้ ไปๆมาๆนางอาจจะรอคอยคนเช่นข้าอยู่ก็ได้นา”
“จางซง ไอ้ตัวฝันกลางวันเอ๊ย”
“หากเจ้าคิดเช่นนั้นก็เชิญรีบเสนอหน้าเข้าไปหานางได้เลยไป๊”
จางซงผู้ที่พึ่งจะเข้ามาเป็นศิษย์ใ
