นปีนี้เช่นเดียวกันก็ได้จับจ้องไปที่หยางเสวี่ยที่อยู่ไกลๆอย่างไม่วางตา และเดินเข้าไปหาเธอในทันที
“โย่ว นี่มันพี่สาวหยานเสวี่ยไม่ใช่เหรอ อะไรที่ทำให้ท่านมาที่นี่ในวันนี้ได้กัน แล้วท่านคิดจะไปไหนล่ะ”
จางซงได้กล่าวทักทายหยานเสวี่ยมาแต่ไกล แต่หยานเสวี่ยก็ไม่ได้หันไปหาเขาแต่อย่างใด
แต่เมื่อคิดถึงเหตุผลที่มาที่นี่แล้ว เธอเองก็ลืมถามเฉินเฉียงไปเลยว่าที่ขายสมุนไพรนั้นอยู่ตรงไหน
นี่จึงทำให้เธอไม่มีทางเลือกทำได้เพียงหยุดเดินและหันไปถามด้วยท่าทางที่ราวกับไม่อยากจะเอ่ยนัก “ข้าต้องการซื้อสมุนไพรบางตัว ที่ซื้อสมุนไพรอยู่ที่ไหน”
จางซ่งแต่เดิมที่ต้องการหาโอกาสพูดคุยอยู่แล้วนั้น เขาไม่คิดว่าหยานเสวี่ยจะตอบคำถามของเขาออกมาแบบนี้ นี่ทำให้ใจของเขาเองนั้นก็อดที่จะลิงโลดเสียมิได้ แต่เขาเองก็ยังพยายามเก็บอาการจนราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่หลุดออกมาจากชนชั้นสูงสักตระกูลหนึ่งก็ไม่ปาน
“พี่หญิงหยานเสวี่ยต้องการซื้อสมุนไพรเช่นนั้นรึ หากพี่หญิงไม่ว่าอะไรข้าก็ขออาสานำทางให้ท่าน ข้าเองก็มีตัวยาบางตัวที่ต้องการใช้เหมือนกัน”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยก็พยักหน้ารับเล็กน้อย
เมื่อเห็นว่าจางซงได้เดินนำพาดอกไม้งามไป
