อาจละสายตาพลางมองดูเลือดที่พวยพุ่ง
หากไม่ใช่ว่าหยานเสวี่ยนั้นไม่อยากให้ร่างกายต้องแปดเปื้อนด้วยเลือดของคนเช่นนี้ ปานนี้ไม่ใช่แค่นิ้วของเสี่ยวหลูไจ๋ที่จะขาด
หลิวเฉียงเองที่เห็นก็รีบเข้าไปหาเสี่ยวหลูไจ๋เพื่อดูอาการอย่างตื่นตระหนก
หลังจากที่หัวใจสั่นสะท้าน เขาได้เงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มแห้งๆในทันที
“น้องหยานเสวี่ย เสี่ยวหลูไจ๋นั้นพูดไม่คิด อย่าได้ถือสาเขาเลยนะ”
“หากว่าเจ้าต้องการสิ่งใด เดี๋ยวข้าจะเป็นคนสั่งให้เสี่ยวหลูไจ๋มอบมันให้เจ้าเอง”
เมื่อพูดจบ หลิวเสียงขยิบตาให้เสี่ยวหลูไจ๋อย่างรวดเร็ว
เสี่ยวหลูไจ๋เองเมื่อเห็นท่าทางนี้ก็ได้ฝืนความเจ็บปวดเงยหน้ามองหยานเสวี่ยอย่างหวาดกลัว ก่อนจะไปหยิบตัวยามาสิบกว่าชนิดตามที่หยานเสวี่ยต้องการ
“ศิษย์น้องหยานเสวี่ย นำสมุนไพรเหล่านี้ไปได้เลย ถือเสียว่าเป็นค่าทำขวัญที่เสี่ยวหลูไจ๋เสียมารยาทกับเจ้า”
หยานเสวี่ยสบถออกมาทีหนึ่งเมื่อได้ยิน ก่อนที่จะไม่แยแสท่าทางของสองคนในสหกรณ์แห่งนี้หยิบสมุนไพรที่เธอต้องการออกไป
“ศิษย์พี่หลิว นังนี่ช่างร้ายนัก” เมื่อเห็นหยานเสวี่ยเดินไปได้ไกลพอดู เสี่ยวหลูไจ๋ได้พูดออกมาอย่างหวาดๆ
“ฮึ ผู้หญิงแบบนี้สิน่าครอบครองยิ่ง” หลิวเซียงยิ
