้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์แทนความในใจของตน
“ศิษย์พี่หลิว ท่านคงไม่ได้คิดจะครอบครองนางเป็นจริงจังหรอกนะ นี่มันวิ่งเข้าไปหาเสี้ยนหนามชัดๆ”
“หึหึ ข้าไม่สนใจสิ่งใดที่ไม่มีขวากหนามขวางกั้นหรอกนะ” เมื่อพูดจบ หลิวเซียงได้ยกมือขึ้นมา “ไม่ต้องกังวลไปหรอก ตราบใดที่นางต้องการที่จะเข้าไปเป็นศิษย์ภายใน ยังไงซะนางก็ต้องผ่านความเห็นชอบจากข้าอยู่ดี”
“เจ้าเองก็คอยดูแล้วกัน ในภายภาคหน้า ยังไงซะนางก็ไม่อาจหนีพ้นข้าไปได้หรอก หึหึหึ”
เมื่อหยานเสวี่ยกลับไปที่พัก เฉินเฉียงก็เปิดเปลือกตาขึ้นมา เพื่อที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นท่าทางอารมณ์เสียของหยานเสวี่ยแล้วก็อดที่จะเอ่ยปากถามเสียไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้น เจ้าไปพบปัญหาเข้ารึ”
“เปล่า ก็แค่หนอนแมลงเพียงไม่กี่ตัวน่ะ”
เฉินเฉียงรู้ถึงความนัยในประโยคนี้ในทันทีก่อนที่จะส่ายหัวไปมา
สำหรับเขานั้น หากหยานเสวี่ยได้พบเจอเรื่องนี้ไม่ได้น่าแปลกใจแต่อย่างใด เพราะนับวันเธอนั้นยิ่งสวยยิ่งขึ้น ยังไม่รวมการที่เธอนั้นเลิกสวมผ้าคลุมหน้าไปแล้ว บางครั้ง เฉินเฉียงยังอดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าที่งดงามของเธอเลย
“เอาล่ะ นี่คือเตาปรุงยาที่ข้าเคยใช้ ข้าจะให้เจ้าแล้วกัน”
เฉินเฉียงได้นำเต
